۱۴ جولای، روز جشن ملی جمهوری فرانسه در کابل [fr]

سفارت جمهوری فرانسه مقیم جمهوری اسلامی افغانستان، بمناسبت گرامیداشت از روز نمادین و تاریخی جشن ملی سرزمین و مردم فرانسه بتاریخ ۱۴ جولای که مصادف است به روز فتح زندان خوفناک و عظیم باستیل در سال ۱۷۸۹ میلادی (۱۱۶۸ هجری شمسی) و آغاز انقلاب کبیر فرانسه، درحضورداشت مقامات عالیرتبه دولتی و رسمی جمهوری اسلامی افغانستان، سران و شخصیت های سیاسی، اجتماعی ... و مدنی سرشناس افغانستان، سفرأی کشورهای متحابه، اعضای کوردیپلوماتیک مقیم کابل، دوستان فرانسه در افغانستان و جامعهء فرانسوییان مستقر در کشور، یک مراسمی گرم و صمیمانه تشریفاتی را در مقر این سفارت واقع کابل برگزار کرد.

JPEG

آقای فرانسوا ریشیهِ، سفیر کبیر فرانسه مقیم افغانستان حین ایراد بیانیه اش، از قوت و قدامت پیوندهای دوستی میان افغانستان و فرانسه ستایش و قدردانی بعمل آورد. موصوف نیت و آرزومندی قلبی خویش را براین امر که دیگر هرگز چراغ های رنگین برج ایفل محض از بابت وقوع سوءقصدها خاموش نگردیده، بل این برج آهنین و بُلند شهر پاریس روزی به افتخار یک افغانستان آرام، مسالمت آمیز و باثبات به الوان بیرق ملی این خطه نورافشانی کرده و فروزان بدرخشد، اظهار داشت. سفیر جمهوری فرانسه که آخرین مراسم تجلیل از جشن ملی ۱۴ جولای را در کابل انسجام و تنظیم می دهد، به مردم نجیب افغانستان بخاطر پذیرایی، میزبانی و مهمانوازی بی شائبه و سخاوتمندانه شان طی زمان اقامت نامبرده در این سرزمین، مراتب سپاس و امتنان خویش را تقدیم نمود.

JPEG

آقای صلاح الدین ربانی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی افغانستان بنوبه خویش از کمک و پشتیبانی کشور دوست فرانسه تشکر نمود، و از ارزش های جهانی شعار مان، یعنی "آزادی، برابری، برادری" و از جشن ملی مان، این نماد مبارزه در راستای آزادی ستایش و قدردانی بعمل آورد. مشارالیه نیز بخت خوش و نیکویی به آبی پوشان یا بازیکنان تیم ملی فوتبال فرانسه که فردای این محفل، از دور نهایی جام جهانی فوتبال سال ۲۰۱۸ / ۱۳۹۷ پیروز بدرآمدند، آرزو نمود.

JPEG

جهت دریافت معلومات مزید دربارهء ۱۴ جولای – روز جشن ملی فرانسه : (http://www.elysee.fr/la-presidence/la-fete-nationale-du-14-juillet/)

JPEG

ترجمه متن بیانیهء آقای فرانسوا ریشیهِ، سفیر کبیر جمهوری فرانسه مقیم جمهوری اسلامی افغانستان، بمناسبت ۱۴ جولای، روز جشن ملی جمهوری فرانسه در کابل :

"عالیجناب وزیر امور خارجه افغانستان،

سپاسگزارم که امشب به مناسبت جشن ملی فرانسه در جمع ما هستید. افتخار بزرگ برای مان بخشیدید.
شما نماد نسل سیاسی نوین افغان ها می باشید که در سال های اخیر، آغاز به مسئولیت پذیری های بزرگ نموده اند.
فرانسه می داند که افغانستان می تواند بالای خرد و توانایی شما در قبال کشور تان حساب نماید ؛ شما نام شخصی را حمل می کنید که در راه صلح به شهادت رسیده است.
من از پیام های گرم رئیس جمهور محمد اشرف غنی و رئیس اجرائیه داکتر عبدالله عبدالله که به مناسبت این جشن فرستاده اند، تشکری می کنم.

عالیجناب معاون رئیس اجرائیه، آقای محقق،
عالیجناب وزیر امور داخله، آقای برمک،
خانم ها و آقایان اعضای حکومت وحدت ملی،
عالیجنابان، همکاران عزیز،
خانم ها و آقایان اعضای پارلمان،
خانمها و آقایان،

این سفارت در سال ۱۹۶۸، یعنی ۵۰ سال قبل از امروز توسط صدراعظم ما جورج پامپیدو در زمان ریاست جمهوری جنرال دو گول افتتاح گردید.
تصاویری از ایشان با مقامات افغانی بالای همین صفه در دست داریم که در بارهء همکاری های فرهنگی و تعلیمی صحبت دارند و نمایانگر زمان پیشرفت و صلح برای کشور شما می باشد.
سال قبل، هنگامی که شما به مناسبت جشن ملی به اینجا تشریف آورده بودید، این محل تخریب شده بود. ما هنوز هم تحت شوک انفجار ۳۱ می (۱۰ جوزا) و واقعاتی که بعداً رخ داد، بودیم، و از آینده مان اطمینان نداشتیم.
قسمی که شما می بینید، ما تعدادی از تعمیرها را بازسازی نموده ایم. اما بیشتر کار ها باقی مانده است تا بتوانیم در یک وضعیت موعود دوباره به وظایف خود ادامه بدهیم.
(من در زمینه شکایت ندارم چرا که دوستان آلمانی مان هم در اینجا حاضر هستند و ایشان در یک وضعیت وخیم تر کار می کنند).

(مقایسه بالای دو سال)

تقریباً بیشتر از دو سال می شود که در بین شما زندگی می کنم. زمان زود گذشت و افسوس که به آخر می انجامد. این یک روال نورمال زندگی دیپلومات ها میباشد.
اجازه بدهید که مشاهدات خود را برای تان پیشکش کنم.
دو سال قبل، حکومت وحدت ملی به چالش های مهمی روبرو بود، و همه دربارهء آینده آن تشویش داشتند. درمورد انتخابات پارلمانی حرف زده می شد، اما هیچ چیزی پیش نمی رفت.
دو سال قبل دربارهء آینده همکاری های بین المللی در بخش های مختلف تردید ها وجود داشت. سوال هایی در مورد توانایی های قوای نظامی افغان در مقابل طالبان وجود داشت.
شواهدی دربارهء صلح با طالبان بطور جدی وجود نداشت، اما مذاکرات با حزب اسلامی به رهبری انجنیر گلبدین حکمتیار در جریان بود که بالاخره به صلح انجامید.
دولت اسلامی خراسان در ننگرهار بوجود آمد، و اولین حملات خودرا در مقابل اتباع بین المللی در کابل انجام داد.
مسائل مربوط به مهاجرت با چشم انداز بازگشت افغان ها از پاکستان، و موج خروج به طرف اروپا در حال افزایش بود.

اما دو سال بعد از آن، در مجموع شرایط بهتر به نظر می رسد.

تعهدات بین المللی در زمان آن مشخص گردیده و تعهدات امنیتی نیز در نشست "ناتو" که هفته گذشته برگزار گردید، نیز از سرگرفته شد.
ستراتیژی جدید و منسجم ایالات متحده امریکا تأیید وعملی شد.
دراینجا لازم است تا از نقشی که جنرال جان نیکلسون دراین رابطه داشت، یاد آوری و قدردانی صورت گیرد، اما متأسفانه نامبرده در جمع ما نیست.
طالبان نیز می دانند که علیرغم حمایت های مداوم بیرونی برنده این جنگ نخواهند بود. قوای نظامی افغان با شجاعت تمام می جنگند. "داعش" نیز به تهدیدات خود ادامه میدهد، اما از پیشرفت و رُشد آنها جلوگیری صورت می گیرد.
حکومت وحدت ملی در مقابل تمامی چالش ها و تنش ها ایستادگی نمود، و اقداماتی روی دست گرفته شده است تا انتخابات سال ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ برگزار گردد.
در جریان دومین کنفرانس کابل، اقدامات و تلاش ها در راستای تأمین صلح به یکی از اولویت ها مبدل گردید. تصامیم شجاعانه از قبیل آتش بس یک جانبه و مذاکرات ایالات متحده اتخاذ گردید. علمای تمامی کشورهای مسلمان نیز در این اقدامات برای تامین صلح سهیم اند.
سیاست و دیپلوماسی افغانستان در قبال آسیای مرکزی به ثمر نشسته و دریچه ها و چشم اندازهای مهم تری را می گشاید. اما در دراز مدت، رُشد اقتصادی همچنان پایین است، جمعیت رو به رُشد، و خشکسالی ما را از عواقب تغییرات اقلیمی هشدار داده و متوجه میسازد.

دوستان عزیز،

من می دانم که پیشبرد همزمان انتخابات ۲۰۱۸-۲۰۱۹ و تحکیم صلح یک مسئولیت بوده و برای آیندهء کشور یک مسئله تاریخی بشمار می رود، و هردوی آن متکی بر اعتماد می باشد.
از آنجاییکه انتخابات مذکور بحث برانگیز است، لذأ باید در صداقت و شفافیت تمام برگزار گردد، تا باشد که نتایج آن به اختلافات دامن نزده و زمینه را برای بی ثباتی جدید سیاسی مساعد نسازد.
تلاش ها برای تحکیم صلح نیز نگرانی هایی را در قبال دارد. لذا باید تمامی افغان ها را متقاعد ساخت که مردم نیز می توانند بدون ترس و دلهره حامیان صلح باشند.
انتخابات شفاف و اجماع برای تحکیم صلح به افغان ها امید مجدد می دهد، تا به آینده و به مفهوم وحدت ملی باور کنند.

دوستان گرامی،

طی دو سال اخیر، چراغ های برج ایفل که نماد پاریس است، برای ابراز همبستگی بارها خاموش شدند. من به امید روزی هستم که چراغ های برج ایفل بخاطر تجلیل از مردم سالاری و صلح پایدار به سه رنگ پرچم افغانستان روشن شده و بدرخشد.

اجازه بدهید چند کلمه در باره کشور خود نیز صحبت کنم

انتخابات و پیروزی آقای ماکرون با دو سوم آرا، فصل جدیدی را در کشور ما رقم زد.
فصل تجدید طبقه های سیاسی.
فصل احیای اقتدار جمهوری خواهان.
فصل اصلاحات و عصری سازی معارف، تقاعد، حمل و نقل و ارتباطات اجتماعی که بعضاً از بیست سال همگان به انتظار آن بودیم.
تمامی اینها قدرت و اتحادی را که بدون آنها عدالت نیز تامین نمی گردد، به کشور ما باز گرداند.
فصل جدید، تعهدات مهم بین المللی، چندجانبه و اروپایی را نیز در شرایط دشوار جهانی به ارمغان آورد. دوستی با کشور افغانستان نیز در اینجا اهمیت خودرا دارد. ملاقاتی که آقای ماکرون با
آقایان غنی و عبدالله هفته گذشته در بروکسِل داشتند، دال بر این مدعا ست.

برای اینکه وقت به عالیجناب وزیر امور خارجه داده شود، سخنان خود را خلاصه می سازم

دوستی کشورهای فرانسه و افغانستان مرا به این واداشت تا این دوستی را با پیام صلح، اتحاد و انزجار از دهشت افگنی با خود به سراسر کشور انتقال دهم.
به تمام جاهاییکه رفته ام، اکثراً دوباره به آنجا بازگشت نموده ام، به عنوان مثال به بامیان، بلخ، پروان، پنجشیر، کندز، ننگرهار، هرات و سایر ولایات سفر نموده ام، در ساده ترین قریه های دور از پایتخت، و بیشتر از شهر کابل طوری از من پذیرایی شد که تحت تاثیر قرار گرفتم. من حتی تعداد مرغ ها و گوسفندهایی را که برای پذیرایی من ذبح شده، نمیتوانم بشمارم.
( آقای وزیر من تا حال بدخشان نرفته ام، اما از طریق منطقهء مُنجان به نزدیکی کران رفته ام).
بسیاری از مقاماتی که در اینجا حضور دارند، میزبان من بوده اند و یا مرا در سفرهای ام کمک کرده اند. من از ایشان سپاسگزاری می کنم."

تاریخ نشر 19/07/2018

قسمت بالایی صفحه