جشن ملی فرانسه در کابل

در حدود 300 مهمان در پارک اقامتگاه سفیر فرانسه در کابل غرض تجلیل از روز ملی ما در مطابقت با اصیل ترین فرهنگ و در نور چراغ های باغی حضور به هم رسانیدند.

به همین مناسبت و چند روز بعد از بازدید رئیس جمهور، آقای بژوله بیانیۀ را که در آن یکبار دیگر تعهد فرانسه را در قبال افغانستان تائید و از قدامت و روابط میان کشور های ما صحبت کرد، ارایه نمود. برای متن کامل بیانیه این جا کلیک نماید:

وزیر صاحب محترم ،

سفرای محترم،

خانم ها و آقایان، اعضای محترم پارلمان،

هموطنان عزیز،

اولتر از همه از تشریف آوری شما اظهار سپاس فراوان مینمایم. چونکه نظر به بعضی دلایل در تجلیل از این مراسم تأخیر به وجود آمد در این باره از شما پوزش میخواهم. اما من بخاطر باران که علامت فراوانی، سعادت و نیک بختی برای افغانها میباشد پوزش نخواهم خواست.

چند روز قبل رئیس جمهور در این جا برای مرتبه سوم بعد از انتخاب شان در این سمت حضور داشتند که بعضی از شما بیانیۀ ایشان را شنیدید و من نمیخواهم که تمام جزئیات آن را تکرار نمایم. اما در این مورد بعدآ چند کلمه خواهم گفت.

میخواهم آمدن ایشان را در پس منظر تاریخی روابط ما با افغانستان ربط دهم. از همه اولتر این روابط بسیار قدیمی بوده زیرا قبلآ سفرای فرانسه در قرن شانزدهم و هفدهم روابط خود را در خراسان همان زمان و سفیر "لویی چهارده" که در اصفهان اقامت داشت با میرویس خان روابط همدلانه برقرار نموده بودند. وجود سفارت در سال 1931 در کابل تأسیس شد. همان جایی که فعلآ دفتر معاون دوم ریاست جمهوری قرار دارد. در این صورت فرانسه از ده ها سال حتی قرن ها در افغانستان حضور داشته و در آینده نیز حضور خواهد داشت. پس حضور فرانسه در این جا یک حضور کوتاه مدت ومؤقتی نخواهد بود. شاخص دوم این حضور بیغرض بودن آن است. ما در افغانستان در جستجوی منفعت مادی نیستیم وچیزی که قابل انتقاد هم نمیباشد، زیرا افغانستان ضرورت دارد تا منابع خود را خود برای کسب منافع استراتیژیک خود به کار اندازد اما این حقیقت دارد و مشروع میباشد که ثبات این مملکت برای ما و همچنان برای متحدین ما دارای ارزش والا میباشد. برعکس ما همیشه مجذوب زیبایی، تاریخ و فرهنگ افغانستان بوده ایم. دلچسپی ما در افغانستان، برای خود افغانستان است. این یک دستآورد دیگر است که حتی قبل از ایجاد سفارت "دافا" در افغانستان در سال 1922 ایجاد گردید و بعد از آن لیسه استقلال در سال 1923 و لیسه ملالی برای طبقه اناث در سال 1924 ایجاد شد که این از همان زمان نمایانگر آن بود که کشور ما آرزوی حمایت از حقوق زن را به شکل طبعی آن داشت. با وجود اینکه ازمفهوم حقوق زن یادآوری نمیگردید. فرانسه در صدد دادن درس برای افغانستان نیست و نه در صدد تحمیل فرهنگش میباشد، اما بر عکس خواهشمند شریک ساختن ارزش هایی انقلاب کبیر فرانسه میباشد که تحریک های دنیای عرب خاصیت جهانی بودن آنرا ثابت نموده است. فرانسه حمایت کامل خود را در تمام عرصه ها و با تمام امکانات به داعیۀ آزادی که از مغرب تا مشرق رنج میبرد و امروز یا فردا بر تمام انواع استبداد پیروز خواهد شد، ارایه می نماید.

روابط ما با افغانستان در تداوم دوستی تاریخی قرار میگیرد. شکل آن ممکن است تغیر نماید اما متداوم خواهد بود. این پیام است که رئیس جمهور در این جا بیان نمود. بلی ما در تعداد قوتهای نظامی خود کاهش به عمل میاوریم، بخاطریکه ملت افغان همان طوریکه رئیس جمهور کرزی بیان نمود، بی صبرانه در انتظار اعمال کامل حاکمیت ملی خود میباشند، زیرا افغانستان بیش از بیش قادر به تأمین امنیت خود میباشد که به کمک و حمایت کامل و مطلق متحدین با نیرو های امنیتی افغان ممکن میگردد، و همچنان به دلیل اینکه بعد از ده سال حضور ما، افکار عامه ما خواهان یک راه حل میباشند. این کاهش قسمی و تدریجی که رئیس دولت به آن اشاره نمود به معنی خروج کامل از افغانستان نمی باشد: یک پیمان همکاری و دوستی با مقامات افغانی مورد بحث قرار خواهد گرفت، در ضمیمه آن یک سندی که تمام پروژه ها در آن توضیح میگردد که در پنج سال اول با توافق جانبین راه اندازی خواهد گردید. به طور مثال، مشوره و آموزش نیروهای امنیتی افغان به خصوص قطعه نظم عامه به منظور نزدیک ساختن این قطعه با ژاندارموری ما، زراعت، معادن- با آموزش انجنیر ها و زمین شناسان و همچنان تقویه خدمات زمین شناسی افغان، در بخش معارف، در ساحه باستان شناسی در ترانسپورت و همکاری با بخش قضا و بالاخره به طور مختصر در ساحات که شرکای افغان ما آنرا در اولویت قرار میدهند. فرانسه در جستجوی امتیاز و یا امکانات نمیباشد و تنها خواهان برآروده ساختن ضروریات افغانها است.

رئیس جمهور خود فرصت اظهار سپاسگذاری ملت را از تمام هموطنان که در شرایط بسیار مشکل، دور از فامیل برای درخشش کشور ما سهیم بودند، به دست آورد: میخواهم از اعضای سفارت، دفتر های غیر دولتی، نمایندگان شرکت ها، نظامیان فرانسوی، ژورنالیستان و محققین به نوبه خود ابراز سپاس نمایم.

همچنان از تمام آنهایی که برای موفقیت این ضیافت سهم گرفته اند،اظهار تشکر می کنم بدون فراموشی از آرکستر انستیتوت ملی موسیقی افغانستان که قبلآ برای ایشان تبریک میگویم زیرا در وقت تمرین ایشان، به آنها گوش دادم. به ویژه از آمر ایشان "ویلیوم هارفی" و "ارمان مشل" که با آواز بسیار عالی خود "میزو سوپرن" را به ما شنواندن، اظهار تشکر میکنم.

در ساعت اول امروز، در کنار نماینده خاص سکرتر جنرال ملل متحد "استیفن دمستورا" و قوماندان عمومی آیساف "داوید پتریوس" برای آخرین بار به روح 7 سرباز فرانسوی که اخیرآ جان های شان را از دست دادند، دعا فرستادیم. این واقعه خوشی را که باید در این محفل حکم فرما میبود تاریک ساخت، اما به هیچ وجه نه قاطعیت ما را خاموش میسازد و نه از ایمان داری هم قطاران شان برای به سر رسانیدن وظیفه مسلکی ایشان می کاهد. ما ایشان را فراموش نمیکنیم و ما همیشه به اقارب آنها فکر میکنیم. خون را که آنها ریخته اند در قدم اول برای افغانستان ریخته اند، برای اینکه این وطن بالاخره روزی صلح و ثبات را ببیند و همچنان خون خود را ریخته اند که این کشور دوباره در آغوش جهالت و تاریکی قرار نگیرد. این یک قیمت بسیار گذاف است، من از شما خواهش مینمایم تا یک دقیقه سکوت را اختیار نماید. بعدآ ارکستر انستیتوت ملی موسیقی افغان سرود ملی را مینوازد.

زنده باد جمهوریت!

زنده باد فـــــرانسه!

چند تصویر از این محفل:

JPEG
JPEG

تاریخ نشر 13/09/2011

قسمت بالایی صفحه